Sposób porozumiewania Komunikacja w świecie zwierząt rozwija się, ponieważ dzięki niej nadawca sygnałów może wpływać na zachowanie się odbiorcy. Istnieje jednak zasadnicze pytanie - dlaczego otrzymujące sygnały zwierzę powinno zwracać na nie uwagę? W ciągu milionów lat ewolucji te informacje, które były ważne dla przetrwania, stały się powszechnie rozpoznawalne. Są nimi na przykład biały spód ogona królika, który jest pokazywany w momentach zagrożenia, lub jaskrawe barwy upierzenia ptaków na wiosnę, które mają zwabić płeć przeciwną. Nie zawsze jednak opłaca się zwierzętom okazać swe zamiary i nie zawsze też muszą one reagować na sygnały. Zachowanie się polującego lwa jest całkowicie odmienne od zachowania lwa, który nie jest głodny, tak więc potencjalne ofiary reagują stosownie do sytuacji i często ignorują drapieżnika chodzącego obok nich. Dzięki temu zwierzęta nie męczą się, uciekając bez potrzeby, a lew może spokojnie obserwować stado, by upatrzyć przyszłą ofiarę, za którą ruszy w pościg i która stanie się jego pożywienie, co można nazwać życiem jednego zwierzęcia kosztem śmierci drugiego.

Powtarzanie ruchów Pewne ruchy i pozy, ciągle powtarzane, stają się w końcu rytuałem, który jest albo przekazywany genetycznie z pokolenia na pokolenie, albo będzie wyuczony w drodze obserwacji zachowania rodziców. Niemal każda postawa lub sekwencja ruchów może być wykorzystana do porozumiewania się. Nawet wydzielanie przez gruczoły różnego rodzaju substancji może mieć funkcję komunikacyjną, przykładem mogą być łzy i płacz. Wzór zachowania się jest szczególnie ważny wtedy, gdy postawa ciała ma być jednoznacznie zrozumiana. Ptaki, które w parach opiekują się jaja mi i potomstwem, często pozdrawiają się rytualnymi ruchami, kiedy zmieniają się na gnieździe. Bociany stoją z uniesionymi skrzydłami i klekoczą dziobami. Głuptaki mają zrytualizowane pozy intencyjne, które są przez nie stosowane, aby upewnić się, że gniazdo nie pozostanie bez opieki. Kiedy przybywający ptak jest zidentyfikowany jako partner, jego towarzysz unosi szyję i dziób pionowo do góry. Jest to gest wskazujący na to, że chce on opuścić gniazdo. Czasami jego zamiar spotyka się ze sprzeciwem ze strony partnera, który trzymając dziób do góry wydaje się mówić: "nie wylatuj, nie przyleciałem na długo". Kiedy obydwa ptaki chcą w tym samym czasie opuścić gniazdo, machają w swoim kierunku szyjami tak długo, aż jeden z nich "zwycięży" i odleci.